Maud

Eens in de zo veel jaar valt moederdag samen met mijn verjaardag. Sommigen vragen me wel eens of ik het niet erg vind dat ik dan maar één keer dat jaar cadeautjes krijg. Het antwoord is kort en krachtig: nee!

Elk jaar weer valt het me op dat ik het steeds moeilijker vind om een geschikt cadeau te vragen. Veel te dikke boeken van Umberto Eco, de ultieme nagellak van Chanel, ik heb het allemaal al gekregen en er intens van genoten. Dit jaar heb ik mijn to do lijst die ervoor zorgt dat ik binnen enkele seconden weet wat ik wil: geld vragen en dit schenken aan een goed doel.

Enkele dagen voor dit besluit zie ik tijdens het schoolfeest van zoon T een klein meisje. Het is Maud. Vele aanwezigen zullen eerst de slangetjes in haar neus opmerken. Mij valt vooral op dat ze timide en voorzichtig aan haar ijsje likt, helemaal niet zoals ik van kleine kinderen gewend ben. Maud is aanwezig omdat haar oma in de krant heeft gelezen dat de school van mijn zoon een deel van de opbrengst van het schoolfeest wil doneren aan de stichting Maud Voor Leven. Het doel van de stichting is om de kosten van de reis naar en het verblijf in Amerika voor het gezin van Maud financieel mogelijk te maken. De kosten van de behandeling worden gelukkig wel door de verzekeraar betaald. De school doneert die bewuste dag 500 euro aan de stichting. Daar kan vast nog wat bij, dus Maud voor Leven is het goede doel dat ik wil steunen met mijn verjaardagsgeld.

Image

Alle genodigden reageren enthousiast wanneer ik hen uitleg over mijn intentie. Hoe kan het ook anders met zulke hartverwarmende en oprechte vrienden. De mooiste reactie komt van mijn eigen moeder. Wanneer ik haar vraag wat ze graag voor moederdag wil hebben, hoeft ze geen seconde na te denken. “Geef het geld maar aan dat meisje. Ze kan het veel beter gebruiken dan ik.” Zo blijkt de gelijkenis tussen mijn moeder en mezelf toch in de kleine dingen te zitten.

Sinds het bewuste schoolfeest denk ik elke dag aan Maud en haar naaste familie. Een enkele keer vang ik een berichtje op dat het een heel klein beetje beter met haar gaat. Vele beetjes bij elkaar maken het verschil denk ik dan en in mijn verbeelding zie ik haar weer een ijsje eten, maar deze keer uitbundig en heel gretig.

Op 15 juni kijk ik tijdens mijn vakantie in Turkije op een terras mijn e-mail even na. De wereld om me heen lijkt weg te vallen wanneer ik een e-mail van de BSO van mijn zoon lees. Maud is die nacht overleden. Enkele seconden later begin ik onophoudelijk te huilen om dat tweejarig meisje dat heel mijn hart veroverd heeft. Op de terugweg naar mijn hotelkamer eet ik een ijsje uit respect en onmacht voor dat kleine meisje dat een veel te grote strijd moest leveren.

Liefs, Kristien

—————————————————————————————–

Afgerond op mijn to do lijstje

nr 7 naar een opera gaan kijken

nr 16 benen professioneel laten harsen

nr 19 leren slowen

nr 22 blog schrijven

nr 28 een willekeurige, door vrienden uitgestippelde route lopen door Parijs

nr 29 gebakje Église eten bij Ladurée

nr 40 geld vragen voor mijn verjaardag en het geld schenken aan een goed doel

Advertenties

Huwelijksperikelen, the sequel

Nichtje Marije heeft sinds afgelopen vrijdag geen vriendje meer. Nichtje Marije heeft nu een man. Ze zijn beide leukstekanttwintigers die weten hoe ze een huwelijksdag kunnen laten aanvoelen als een Toscaans feest.

In de bloeiende tuin aan de lange tafel voor veertig gasten beginnen een aantal mensen spontaan een ABC-tje. De anderen genodigden hebben geen keuze: ook zij moeten meedoen aan het ter plaatste bedachte geheel. Door de ongedwongenheid waarmee alles gepaard gaat, volgen lachbuien, oooh’s en aaah’s. Terwijl ik het tafereel gadesla, besef ik dat deze pasgehuwden alles hebben wat belangrijk is. Een liefhebbende partner, een liefdevolle familie en oprechte vrienden.

Pas enkele uren daarna kom ik er achter dat er één ding is dat niet perfect is. Het steekje dat ze laten vallen komt me erg bekend voor. Het pasgehuwde stel kan namelijk niet slowen! Een salsa dansen als openingsdans is natuurlijk geniaal gevonden in hun geval, maar het helpt mij helaas niet om eindelijk publiekelijk te slowen.

Hoewel slowen er dus niet in zit, dans ik op het ene nummer na het andere. De sfeer zit er vanaf het begin goed in. Af en toe loopt de ruimte leeg omdat de dansers even de verfrissing van de buitenlucht opzoeken. En zo staan mijn vriend en ik samen met twee anderen op de dansvloer wanneer een mix van Grease-liedjes wordt ingezet.

Stukjes uit Summer Nights, You’re the One That I Want en Greased Lightnin passeren de revue. Wanneer ook ik toe ben aan wat frisse lucht, begint Hopelessly Devoted to You te spelen. Het liefst ren ik naar buiten, want ik vind het een verschrikkelijk lied. Maar dan dringt het tot me door dat dit mogelijk mijn enige kans is om vanavond te slowen.

Gelukkig ziet mijn vriend mijn smachtende ogen en voor ik het weet zijn we aan het slowen. Ietwat uit de maat, maar ontzettend elegant én op hoge hakken. Mijn missie is voltooid! Foto´s zijn er helaas niet van, maar de herinnering zit voor altijd in mijn geheugen gegrift en de volgende keer dat ik Olivia Newton-John zwijmelend hoor zingen, mag de radio gerust aan blijven staan.

Liefs, Kristien
—————————————————————————————–
Afgerond op mijn to do lijstje
nr 7 naar een opera gaan kijken
nr 16 benen professioneel laten harsen
nr 19 leren slowen
nr 22 blog schrijven
nr 28 een willekeurige, door vrienden uitgestippelde route lopen door Parijs
nr 29 gebakje Église eten bij Ladurée

Huwelijksperikelen, part one

Een beetje dertiger heeft een huisje, een boompje en een beestje. Een beetje dertiger is gehuwd of heeft al enkele huwelijken van familieleden of vrienden meegemaakt. De afgelopen vijfendertig jaar heb ik mijn portie Belgische en Nederlandse huwelijksfeesten wel gehad en dat maakt mij een perfect voorbeeld van de doorsnee dertiger. Of toch niet…

Elke keer weer, zonder uitzondering, breek het angstzweet me uit zodra de bruid en bruidegom hun openingsdans beëindigen. Nog voor ze hun laatste passen gezet hebben, heb ik al de uitgang naar de toiletten in het oog zodat ik me even op kan sluiten en dus niet uitgenodigd kan worden om een slow te dansen. Geloof me, ik vind dansen heerlijk, maar al dat geschuifel laat ik liever aan me voorbij gaan. Ik kan namelijk helemaal niet slowen!

Het liefst geef ik mijn moeder, die ook vaak even de zaal verliet op het eerder genoemde pijnlijke moment, of mijn ex-vriendjes, die niet echt dansgenieën waren, de schuld. Echter, als leukstekantdertiger kan dat natuurlijk niet, dus leren slowen staat op plek negentien in mijn to-do lijst.

Slowen kan je niet in je eentje leren, dus de andere leukstekantdertiger van mijn gezin, mijn vriend, moet er aan geloven. Gewapend met een instructiefilmpje van youtube staan we klaar om er aan te beginnen. Wat volgt is de slappe lach, trappen op elkaars voeten, veel te grote passen nemen en nogmaals de slappe lach. Na een paar minuten proberen geven we het al op en dat herhaalt zich ongeveer een week lang.

Tijdens een van de reclameonderbrekingen van Desperate Housewives komt eindelijk de doorbraak. We slowen zonder passen te tellen, zonder platgetrapte tenen en zonder slappe lach. Het is gelukt! Ik kan, euh, wij kunnen slowen!

Toch moet de grootste uitdaging nog komen. Morgen gaan we namelijk naar een huwelijksfeest. Mijn keuze is dan eenvoudig: slowen op veel te hoge hakken of toch op zoek gaan naar het dichtstbijzijnde plekje om me te verbergen. Zij die bij het feest zijn weten het over één nachtje, de anderen binnenkort op dit blog in Huwelijksperikelen, The Sequel.

Liefs, Kristien

———————————————————————-
Afgerond op mijn to do lijstje
nr 7 naar een opera gaan kijken
nr 16 benen professioneel laten harsen
nr 19 leren slowen
nr 22 blog schrijven
nr 28 een willekeurige, door vrienden uitgestippelde route lopen door Parijs
nr 29 gebakje Église eten bij Ladurée

De Siska-code

Dan Brown heeft De Da Vinci Code, ik heb de Siska-code. Net zo mysterieus, maar tien keer leuker en zonder verschillende doden voor het einde van het verhaal.

De Siska-code bestaat uit cijfers en letters en gaat als volgt: Odéon, 4L, 4L, 2R, 4L, 2L, 1R, 5R, 2R, 4L, 4L, 3R, 2L, 1L, 1R, 5L, 4L. De letters staan voor de richting naar waar ik moet lopen: links of rechts. De cijfers voor de hoeveelste straat die ik in moet slaan. Mijn collega Siska heeft de combinatie willekeurig opgeschreven, alleen het startpunt, metrostation Odéon, heeft ze op de kaart van Parijs uitgezocht.

Het leuke van deze manier van een stad of een buurt verkennen is dat je alles aan het toeval overlaat. Hoewel, wanneer ik om me heen kijk, heb ik het gevoel dat toeval niet bestaat. Na enkele minuten lopen sta ik namelijk te midden van allemaal kledingwinkels waarvan ik zeker ben dat Siska ze ook heel leuk vindt. Dus wanneer de perfecte little black dress mijn pad kruist, kan ik deze niet laten hangen. Dat zou de bedenker van deze code vast niet willen, toch?

De route brengt me naar plekken waar ik al bij eerdere bezoeken aan Parijs naartoe wou, maar dat om een of andere vage reden nooit heb gedaan. Nu kom ik eindelijk voorbij café-restaurant La Coupole, het observatorium van Parijs en bezoek ik zelfs het Musée du Luxembourg waar een tentoonstelling over de schilder Cima da Conegliano gaande is.

Na ongeveer drie uur rondlopen na de start van de Siska-code begin ik moe te worden. Inmiddels ben ik alle vorm van oriëntatie en herkenning kwijt. Zelfs mijn stratenplan kan me nauwelijks vertellen waar ik ben. Wanneer ik om me heen kijk voel ik me niet meer veilig in de buurt waar ik inmiddels beland ben. Er rest me dan maar één ding. Namelijk me aan mijn belofte richting Siska en mijn vriend houden en bij de eerste de beste metrohalte een enkeltje richting bekend gebied te nemen.

Uiteindelijk heb ik dus niet de gehele route van de Siska-code kunnen lopen. Maar ik ben wel enkele kledingstukken en bewonderende blikken richting een aantal schilderijen rijker en een punt op mijn to-do lijst armer. Nummer achtentwintig kan bij deze afgestreept worden!

Liefs, Kristien
_____________________________________________________________________
Afgerond op mijn to do lijstje
nr 7 naar een opera gaan kijken
nr 16 benen professioneel laten harsen
nr 22 blog schrijven
nr 28 een willekeurige, door vrienden uitgestippelde route lopen door Parijs
nr 29 gebakje Église eten bij Ladurée

Kerkelijk genot

Elke moeder moet eens per jaar enkele dagen achter elkaar in het teken stellen van zichzelf. Dat is het advies dat ik zo’n vijf jaar geleden van een verkoopster kreeg toen ze mij en mijn pasgeboren zoon zag. Goed advies sla je niet zomaar in de wind, dus ben ik ook dit jaar voor de vijfde keer in mijn eentje naar Parijs gegaan.

Zonder reisgezelschap ergens naartoe gaan heeft zo zijn voordelen. De hele dag kan je gaan en staan, doen en laten wat je wilt. Binnen de kortste keren kom je er weer achter dat geen rekening houden met anderen eigenlijk ontzettend leuk is.

Echter, elke keer dat ik over de Avenue des Champs-Élysées loop, besef ik dat alleen reizen ook nadelen heeft. Ik wil namelijk, sinds ik van het bestaan van Ladurée weet, het prachtige gebakje ‘Église’ van deze patissier proeven. De winkel van Ladurée binnengaan en macarons kopen houdt me niet tegen, maar het idee dat ik ter plekke ga zitten en iets bestel is me een stap te ver. Een reispartner die me een duwtje in de rug geeft en me verzekerd dat ik echt niet uit de toon val bij de rest van de gasten zou erg welkom zijn.

Op nummer negenentwintig van mijn to do lijstje staat ‘gebakje Église eten bij Ladurée’. Nog een kleine vier jaar en ik moet het dus wel doen, met of zonder duwtje in de rug.

De eerste dagen in Parijs probeer ik de Avenue des Champs-Élysées te vermijden. Uitstelgedrag heet dat als ik me niet vergis. Wanneer ik echter naar het museum Pinacothèque de Paris stap, loop ik voorbij een etalage in de typische zachtgroene kleuren. Uitstelgedrag of niet, dit kan geen toeval zijn, ik moet nu gewoon binnen gaan!

“Ik kan dit, het is niet eng, ik kan dit, het is niet eng,” blijf ik in mezelf herhalen. En het klopt: ik kan het en ik doe het. Voor ik het weet wordt mij een tafeltje toegewezen en zoek ik als een bezetene naar het langverwachte gebakje op de menukaart. Gelukkig voor mij staat het nog steeds op de kaart, vergezeld van een belachelijk hoog bedrag voor dit ´kerkje´!

Na drie kwartier sta ik weer buiten, een kleine zeventien euro armer voor mijn droomgebakje en een kannetje thee. Het ergste van het verhaal is niet eens het hoge bedrag, dat heb je nu eenmaal over voor iets dat je al jaren wilt, maar het feit dat ik het niet eens verrukkelijk vond. Het was lekker, maar meer ook niet.

De winnaar van het verhaal is mijn nicht Bernadette. Zij is vast blij met het zakje suiker dat ik voor haar meegenomen heb zodat ze haar verzameling weer iets kan uitbreiden. Indien nog iemand een suikerzakje wilt, laat het me weten. Want binnengaan in het restaurant van Ladurée is nu voor mij een makkie! Ik kan het en het is niet eng!

Liefs, Kristien

_____________________________________________________________________

Afgerond op mijn to do lijstje

nr 7 naar een opera gaan kijken

nr 16 benen professioneel laten harsen

nr 22 blog schrijven

nr 28 een willekeurig, door vrienden, uitgestippelde route lopen door Parijs

nr 29 gebakje Église eten bij Ladurée

Afspraak in Sevilla

Het is vrijdagvond en ik heb een afspraak met een graaf, een dokter, een knappe vrouw en een barbier. Dat is geen vreemde combinatie als je bedenkt dat ik naar de opera ‘Il barbiere di Siviglia’ ben geweest. Nummer zeven op mijn to do lijstje kan hiermee afgestreept worden.

Er zullen vast meer dertigers met een dergelijk lijstje zijn, maar die hebben blijkbaar niets met een opera genoteerd. Daar sta ik dan: leukstekantdertiger tussen zestigplussers en hun ouders! Ik voel me wat ongemakkelijk, maar ach wat maakt het uit, mijn grijze haren voelen zich nu vast in opperbest gezelschap.

Kwart over acht en het licht in de zaal dooft. Zodra de eerste muzieknoten klinken, sluit ik mijn ogen, kwestie van de ouverture goed tot me door te laten dringen. Eerlijk is eerlijk het klinkt prachtig, maar toch twijfel ik of ik hier tot elf uur naar kan blijven luisteren.

Na enkele minuten begint een mannenstem te zingen. Benieuwd naar wie het is open ik mijn ogen. Tot mijn verbazing zie ik niet één maar meerdere mannen op het podium druk in de weer. Het geheel doet me aan een zootje ongeregeld denken. Ben ik per ongeluk naar een schoolvoorstelling gaan kijken?

Gelukkig dringt het op tijd tot me door dat de mensen op het podium eigenlijk iets uniek presteren: toneelspelen, dansen én zingen. Dat de twee eerste dan wat onderdoen voor het laatste maakt me plots niets meer uit. Vooral wanneer de vrouwelijke hoofdrolspeelster zingt, maakt het kippenvel op mijn armen me duidelijk dat ik deze opera toch echt wel prachtig vind.

Over enkele dagen gaat mijn vader naar dezelfde opera kijken, een vroeg verjaardagscadeautje van mij aan hem. Pap, kijk je bij het buitengaan even om je heen? Als je iemand met doorgelopen mascara ziet, denk dan even aan mij. Zo zag ik er namelijk ook uit die bewuste vrijdagavond.

Liefs, Kristien

________________________________________________________________________________

Afgerond op mijn to do lijstje

nr 7 naar een opera gaan kijken

nr 16 benen professioneel laten harsen

nr 22 blog schrijven

Waxmeisje

Rokjesdag is onvermijdbaar een jaarlijks terugkerend begrip. Witte benen zijn helaas onlosmakelijk met mij verbonden, daar heb ik me al lang geleden bij neergelegd. Echter, het ontharen ervan heb ik nog steeds in eigen hand.

Correctie… het ontharen ervan HAD ik in eigen hand. Het professioneel laten harsen van mijn benen staat namelijk op nummer zestien van mijn to do lijstje.

Voor ik richting het waxmeisje ga, krijg ik eerst nog enge verhalen te horen van een teamgenoot van mijn vriend.  Bij hem ging het harsen niet goed, met als gevolg hier en daar wat bloed. Nanosecondes na het vertellen van zijn verhaal registreert mijn brein iets met liters bloed, maar ik laat me niet ontmoedigen!

Aangezien de behandelruimte nog niet klaar is, zegt het waxmeisje dat ik plaats mag nemen op een stoel. De gedachte dat ze vast eerst al het bloed van de vorige behandeling nog weg moet schrobben, brengt een licht geforceerde glimlach op mijn gezicht. Koffie en thee sla ik af. Hoewel ik nooit sterke drank neem, lijkt op dat moment iets met een hoog percentage alcohol me uiterst aangenaam. Kwestie van verdoofd aan de behandeling te kunnen beginnen.

Ik ben aan de beurt en nog voor de eerste wax mijn huid heeft aangeraakt heb ik zowel een ‘Bridget Jones’ Diary’ als een ‘Mister Bean’ moment achter de rug. Door de ochtenddrukte tijdens het aankleden zijn de oma-onderbroek en het gat in mijn sok me geheel ontgaan. Als een volleerd leugenaar zegt het waxmeisje tegen me dat ze al veel erger gezien heeft. Hoe aardig ze ook klink,  ik geloof er maar bitter weinig van.

Dan gebeurt het onvermijdelijke: het waxmeisje smeert de hars op mijn benen, legt er een papiertje overheen en trekt het er als een vakkundige beul meedogenloos van af. Vervolgens gebeurt er… NIETS! Geen schreeuw, geen pijn, geen bloed. Helemaal niets, behalve supergladde benen.

Mijn jarenlange angst, gevoed door diverse filmpjes op internet, kan de kast in. Over zes weken ga ik gewoon weer. Zonder angst, zonder oma-onderbroek en zonder gat in sok!

P.S. Stiekem ben ik wel zo blij dat ik geen brasilian wax op mijn lijstje heb gezet!

__________________________________________________________________________________

Afgrond op mijn to do lijstje

nr 16           benen professioneel laten harsen

nr 22           blog schrijven