Lievelingsgetal

Lang leve nummer 62 op mijn to do lijstje: dingen op dit lijstje doorstrepen die ik toch niet wil doen.

Dertigers zijn, net als andere mensen trouwens, best onderhevig aan veranderingen in het leven. Zo komt het dat ik de laatst tijd met verbazing kijk naar mijn opsomming van dingen die ik nog graag wil doen.

Blijkbaar wou ik enkele jaren geleden een jurk van Michael Barnaart van Bergen kopen, nu niet meer. De man is een genie in het maken van jurken, maar mijn stijl is nu eenmaal veranderd. De ballenbak van McDonalds spreekt me ook niet meer zo aan, je zal er maar inspringen net nadat een of ander kind zijn maag geleegd heeft. Fietsen in Parijs is vast leuk voor anderen, maar ik ben niet klaar om eventueel in een Frans ziekenhuis te eindigen met een fracture de clavicule, een rupture de la rate of een commotion cérébrale.

62

Met het doorstrepen van deze en enkele andere punten komt onverwacht een soort rust over me heen. Verwachtingen die ik mezelf jarenlang heb opgelegd, laten nu ruimte over voor kansen en toevalligheden. Misschien hoort het gewoon bij ouder (en wijzer) worden.

Over iets meer dan 400 dagen word ik 40, er staat nog genoeg op mijn lijst om te doen, maar de druk is eraf. Ik mag van mezelf een aantal wensen doorstrepen en dat is misschien het mooiste cadeau dat ik mezelf kan schenken.
—————————————————————————————–
Afgerond op mijn to do lijstje
nr 3 perfecte sushirol maken
nr 7 naar een opera gaan kijken
nr 16 benen professioneel laten harsen
nr 19 leren slowen
nr 22 blog schrijven
nr 28 een willekeurige, door vrienden uitgestippelde route lopen door Parijs
nr 29 gebakje Église eten bij Ladurée
nr 30 op de hop on/hop off-bus zitten in Parijs
nr 31 verschillende woorden Turks leren
nr 33 compliment aan een wildvreemde geven
nr 39 5 vrienden van mijn zoon tegelijk laten spelen bij me thuis
nr 40 geld vragen voor mijn verjaardag en het geld schenken aan een goed doel
nr 42 in een cabrio rijden
nr 45 zoethout eten
nr 50 een Bondfilm kijken
nr 51 oesters eten
nr 55 in een ochtendfile staan nr 56 ontbijten bij IKEA nr 58 naar een voetbalwedstrijd gaan
nr 62 dingen op dit lijstje doorstrepen die ik toch niet wil doen

Creuses en Raspberry Points

In de zomer van dit jaar neemt punt 51 op mijn lijst vaste vormen aan. Pierre, een vriend van me waar ik ooit nog Franse les aan heb gegeven, zal me meenemen naar Amsterdam in de buurt van het Concertgebouw waar ze volgens hem de lekkerste oesters serveren. Het is gelijk de start van maanden zorgen maken om de meest futiele dingen.

Op een briefje noteer ik waar ik allemaal bang voor ben en waar ik dus tegenop zie. Het gaat van allergisch zijn voor oesters en het laten vallen die glibberige dingen tot aan bang zijn voor gênante stiltes en het in slaap vallen in de auto. Gesterkt door verhalen van vriendinnen, collega´s en vooral van Pierre besluit ik me niet meer druk te maken en er gewoon voor te gaan.

Voor ik er erg in heb kijken zes oesters me uitdagend aan: drie Creuses uit Zeeland en drie Raspberry Points uit Canada. Blindelings volg ik Pierre hoe ik ze moet eten. Het is nu of nooit. Eerlijk is eerlijk, de schaaldieren zien er helemaal niet vies of eng uit wanneer ik ze naar mijn mond breng.

14-51-Oesters

Helaas denken mijn smaakpapillen daar bij de eerste aanraking anders over. In een tiende van een seconde vraag ik me af waarom ik zo veel geld ga betalen om zeewater te proeven en of het menselijk mogelijk is hierna nog vijf keer die zilte smaak te doorstaan. Waar ben ik aan begonnen?

En dan proef ik waarom zo veel mensen lyrisch zijn over het eten van oesters. Het zoute uit mijn mond maakt plaats voor het zachte van de oester. De radeloosheid om er nog vijf te eten slaat om in vreugde om nog vijf keer deze sensatie te beleven.

Al weken probeer ik te beschrijven hoe lekker het was, maar het lukt me niet. Misschien moet ik, speciaal hiervoor, weer eens naar onze hoofdstad gaan. Pierre houdt hopelijk de vierde dinsdag in oktober 2014 vrij hiervoor, kwestie van een traditie starten.

Liefs, Kristien
—————————————————————————————–
Afgerond op mijn to do lijstje
nr 7 naar een opera gaan kijken
nr 16 benen professioneel laten harsen
nr 19 leren slowen
nr 22 blog schrijven
nr 28 een willekeurige, door vrienden uitgestippelde route lopen door Parijs
nr 29 gebakje Église eten bij Ladurée
nr 30 op de hop on/hop off-bus zitten in Parijs
nr 31 verschillende woorden Turks leren
nr 33 compliment aan een wildvreemde geven
nr 39 5 vrienden van mijn zoon tegelijk laten spelen bij me thuis
nr 40 geld vragen voor mijn verjaardag en het geld schenken aan een goed doel
nr 42 in een cabrio rijden
nr 45 zoethout eten
nr 51 oesters eten
nr 58 naar een voetbalwedstrijd gaan

PEC Zwolle

Na het EK voetbal in 88 hing twee weken lang een poster van het Nederlands elftal in mijn slaapkamer. Nadien heb ik elk EK en WK op televisie met een half oog gekeken. Verder heb ik niets, maar dan ook echt helemaal niets met voetbal. Ik begrijp de spelregels niet, herken geen overtredingen op het veld en heb nog geen enkele wedstrijd vanaf de kant meegemaakt, zelfs niet van de meest amateuristische ploeg. Waarom ik achter nummer 58 op mij to do lijstje naar een voetbalwedstrijd gaan heb geschreven, is zelfs voor mij een raadsel.

Geheel onverwacht krijg ik de kans om mee te gaan naar een wedstrijd van PEC Zwolle. Een vriend van me heeft 3 kaartjes en enkele uren nadat ik te horen krijg dat ik mee mag gaan zijn we op de fiets op weg naar het IJsseldeltastadion. De hele tocht heb ik een spreekkoor in mijn hoofd wat ervoor zorgt dat ik een beetje bang wordt. Want wat moet ik doen wanneer ik oog in oog kom te staan met hooligans. Note to myself: straks goed kijken waar de nooduitgangen zijn!

foto 1

Binnen enkele tellen nadat ik in de gangen van het stadion ben zie ik de harde kern van PEC Zwolle zitten. Ik krijg een krop in de keel en tranen in de ogen wanneer ik mensenmassa aan die kant van het stadion zie. Het klopt wat sommigen zeggen: voetbal is emotie! Alleen had ik niet gedacht dat ik het ooit zou ervaren.

De eerste tien minuten blijf ik me over van alles en nog wat verbazen: sproeiers die vlak voor de wedstrijd nog aangaan (blijkt iets met kunstgras te maken te hebben), het fanatisme van de supporters van de tegenpartij die op drie stoelen en een glazen wand van me af zitten (hopelijk houdt het wandje het) en bedrijven die werkelijk alles sponsoren (sponsor voor de man of the match, voor de extra speeltijd).

foto 2

De eerste helft blijkt, net zoals op tv, niet zo veel te verschillen van de tweede helft uitzonderingen: ik heb nu beter zicht op de Belgische (!!!) doelman van PEC Zwolle en zijn team scoort maar liefst 2 keer. De brede lach verdwijnt de rest van de avond niet meer van mijn gezicht. Wat mij betreft verwijs ik ooit naar deze dag als de dag waarop PEC Zwolle 2-0 speelde tegen SC Cambuur in het jaar dat ze voor het eerst landskampioen werden!

Liefs, Kristien

—————————————————————————————–
Afgerond op mijn to do lijstje
nr 7 naar een opera gaan kijken
nr 16 benen professioneel laten harsen
nr 19 leren slowen
nr 22 blog schrijven
nr 28 een willekeurige, door vrienden uitgestippelde route lopen door Parijs
nr 29 gebakje Église eten bij Ladurée
nr 30 op de hop on/hop off-bus zitten in Parijs
nr 31 verschillende woorden Turks leren
nr 33 compliment aan een wildvreemde geven
nr 39 5 vrienden van mijn zoon tegelijk laten spelen bij me thuis
nr 40 geld vragen voor mijn verjaardag en het geld schenken aan een goed doel
nr 42 in een cabrio rijden
nr 45 zoethout eten
nr 58 naar een voetbalwedstrijd gaan

Vierstappenplan: het eerste slachtoffer

Terwijl ik voor de etalage van Ladurée in Parijs sta, heb ik geen idee dat ik binnen een half uur twee dingen van mijn lijstje zal afstrepen: het eten van een ‘Eglise’ en het complimenteren van een wildvreemde volgens het vierstappenplan.

Binnen zie ik aan het tafeltje tegenover mij een man en een onzeker meisje van ongeveer 20 jaar oud met mooie lange bruine haren (nee, daar mag en zal ik geen compliment over geven). Haar behoorlijke overgewicht, dat ze benadrukt met een te strak shirtje dat niets aan de verbeelding over laat, zorgt er mede voor dat ik naar haar blijf staren.

Hoewel ik zelden iemand op zijn of haar uiterlijk beoordeel, lukt het me niet om ergens anders naar te kijken. Misschien maar goed ook, anders zag ik de uitdrukking op haar gezicht niet op het moment dat ook zij haar gebakje voorgeschoteld krijgt. Haar ogen beginnen te fonkelen en haar houding verandert 180 graden. Van de verlegen Amerikaanse blijft niets meer over.

Even denk ik dat ze mogelijk altijd straalt bij het zien van eten, maar die gedachte verdring ik snel. Misschien durfde zij, net als ik, hier niet binnen te stappen, bang dat mensen naar haar zouden kijken en denken dat ze met haar gewicht een gebakje beter zou laten staan. Nu blijk ik een van de mensen die naar haar kijkt, niet omwille van het vooroordeel, maar omdat haar zien genieten een glimlach op mijn gezicht brengt. Diezelfde glimlach verdwijnt snel wanneer het tot me doordringt dat dit het perfecte moment is om een oprecht gemeend compliment te geven.

Met zweet in de handen stap ik op haar af, excuseer me dat ik de hele tijd naar staarde en leg uit dat ik zo genoten heb van haar uitstraling. Het staren is haar niet opgevallen geeft ze aan en ze vertelt me dat ze zo straalt omdat ze vandaag jarig is. Ze vertelt verder dat ze zich bijzonder voelt dat ze deze dag in Parijs door mag brengen met haar vriend. We kletsen nog een vijftal minuten verder en dan neem ik afscheid van hen beide. Vlak voor ik me omdraai, neemt ze mijn hand vast en zegt me dat ze nog nooit een compliment gekregen heeft van iemand die ze niet persoonlijk kent. Opzet geslaagd!

Vierstappenplan

Wat zou er gebeuren als ik een lofbetuiging aan een wildvreemde geef? Dankzij punt 33 op mijn to-do lijst kom ik er zeker achter.

Stap 1: het definiëren van de term ‘wildvreemde’. Mensen die ik eerder ontmoet heb of mensen die iedereen kent, de welbekende BN-ers, vallen af als uitverkorene. Elke man of vrouw die ik op straat tegenkom is dus een mogelijk slachtoffer.

Stap 2: bepalen waarover ik mensen NIET ga complimenteren. Het uiterlijk staat hierbij op nummer één. Ik ga er namelijk van uit dat ‘knappe mensen’ al van anderen gehoord hebben dat hun uiterlijk bijzonder is. Het moet een uitspraak worden die onverwacht komt, zowel voor de gecomplimenteerde als voor mezelf. Kortom, alles is mogelijk, als het maar oprecht uit mijn hart komt.

Stap 3: mezelf zo ver krijgen dat ik de moed bij elkaar schraap om uit mijn comfortzone te stappen. Mijn mantra “ik kan het, ik doe het” laat me hopelijk niet in de steek.

Stap 4: realiseren!

Met de weinige portie moed die ik mijn lichaam heb, besef ik dat het wel maanden, zo niet jaren kan duren eer ik dit punt van mijn lijst zal kunnen afstrepen. Over 2 weken lees je hoe het lot daar soms anders over bepaalt…

Liefs, Kristien
—————————————————————————————–
Afgerond op mijn to do lijstje
nr 7 naar een opera gaan kijken
nr 16 benen professioneel laten harsen
nr 19 leren slowen
nr 22 blog schrijven
nr 28 een willekeurige, door vrienden uitgestippelde route lopen door Parijs
nr 29 gebakje Église eten bij Ladurée
nr 30 op de hop on/hop off-bus zitten in Parijs
nr 31 verschillende woorden Turks leren
nr 33 compliment aan een wildvreemde geven
nr 39 5 vrienden van mijn zoon tegelijk laten spelen bij me thuis
nr 40 geld vragen voor mijn verjaardag en het geld schenken aan een goed doel
nr 42 in een cabrio rijden
nr 45 zoethout eten

ZOETHOUT ETEN

Toen ik besloot een blog te starten, nam ik me voor telkens korte stukken te posten. Niemand zit te wachten op 2000 woorden over het eten van een gebakje bij Ladurée of de stuntelende pogingen een slow te dansen met mijn vriend. 500 woorden per stukje zou het maximum worden, dat leek me meer dan genoeg. Waar ik echter geen rekening mee hield, is het minimum aantal woorden. Wat moet te doen wanneer een van de punten op mijn to do lijstje niet haalbaar is of mislukt? Een lange inleiding schrijven lijkt me een oplossing, bij deze…

Punt 45 op mijn lijstje kent zijn oorsprong in mijn lagere schooltijd. Bieke, een meisje uit mijn klas met in mijn ogen behoorlijk alternatieve ouders, nodigde me ooit uit op haar verjaardagsfeestje. In de keuken van haar ouders zag ik stokjes in een doosje liggen en ik begreep niet goed waarom ze die verzamelde. Ik heb het haar nooit durven vragen, maar ik kwam er later achter dat het waarschijnlijk zoethout was om op te kauwen. Toen ik zo’n 25 jaar later in een Nederlandse winkel bij de kassa deze lekkernij zag en moest ik meteen aan Bieke denken en wist ik dat ‘zoethout eten’ mijn to do lijst kwam.

Enkele dagen nadien zat ik op de bank met een kopje thee in de ene hand en het stokje zoethout in de andere. En daar houdt het verhaal eigenlijk op. De thee was heerlijk, het zoethout des te gruwelijker! Ik wist niet hoe snel ik mijn mond moest spoelen (note to myself: hete thee is niet slim om volgende keer daarvoor te gebruiken) en het stokje naar de andere kant van de wereld kon verwensen.

Daar houdt mijn zielige en vooral korte belevenis op. Punt 45 is een grote flater geworden. Je smaak blijkt elke 7 jaar te veranderen, dus op mijn ik-weet-niet-welke-kant-van-veertig-lijstje staat zoethout eten met stip op nummer 1! .

Liefs, Kristien

—————————————————————————————–
Afgerond op mijn to do lijstje
nr 7 naar een opera gaan kijken
nr 16 benen professioneel laten harsen
nr 19 leren slowen
nr 22 blog schrijven
nr 28 een willekeurige, door vrienden uitgestippelde route lopen door Parijs
nr 29 gebakje Église eten bij Ladurée
nr 30 op de hop on/hop off-bus zitten in Parijs
nr 31 verschillende woorden Turks leren
nr 39 5 vrienden van mijn zoon tegelijk laten spelen bij me thuis
nr 40 geld vragen voor mijn verjaardag en het geld schenken aan een goed doel
nr 42 in een cabrio rijden
nr 45 zoethout eten

Türk konuşun

Iyi günler. Een alternatief begin had welcome of bienvenue kunnen zijn, maar gezien voornemen nummer 31 (verschillende woorden Turks leren), moet het echt iyi günler zijn.
Het idee ontstaat wanneer mijn vriend, onze zoon, onze buren en ik besluiten dit jaar voor de tweede keer naar Turkije op vakantie te gaan. Afgelopen jaar was ik al gecharmeerd van de Turkse taal, dus dit jaar ga ik er echt werk van maken!

De eerste nieuwe woorden leer ik via een gratis app op mijn telefoon. De vertalingen van goedendag, goedenavond en alsjeblieft vormen de basis van mijn hernieuwde kennis. Als een wonder komt enkele dagen daarna Sibel, een Nederlandse vrouw met Turkse ouders, snuffelstage lopen bij mij op werk. Hoewel ik haar maar een dag per week zie, leert ze me verschillende woorden, inclusief de juiste klemtoon.

De grote test komt begin juni. Net voor de douane waar we met z´n allen een visum aanvragen, bedank ik de ambtenaar met een welgemeende teşekkür ederim voor de stempel in mijn paspoort. Het gezicht van de man doet me vermoeden dat ik er helaas helemaal niets van bak.

Nog voor ik mogelijke redenen kan bedenken voor het uitblijven van enige vorm van herkenning door de bewuste man, sta ik oog in oog met mijn volgend proefkonijn: de douanebeambte. Bij deze man kan er wel een glimlachje vanaf wanneer hij de woorden herkent. Laat het volkslied maar klinken, geef me een podiumplek en hang een medaille om mijn nek: ik spreek Turks!

De dagen daarna vraag ik onbekenden te pas en te onpas me nieuwe woorden en zinnen te leren. Dat levert mooie ontmoetingen op met als hoogtepunt een gesprek, in het Engels weliswaar, met Mustafa Düzen. Hij kan maar niet geloven dat ik geen Turkse vrienden heb en stelt daarom voor dat hij mijn beste Turkse vriend wordt (niet zo moeilijk als je de enige bent). Met een handdruk maken we zijn voorstel officieel.

Vermoedelijk zal ik mijn nieuwe beste vriend nooit meer zien. Daarom bij deze een oproep aan alle Turkssprekenden uit de buurt: wees welkom in mijn vriendenkring en stimuleer me om vloeiend Turks te spreken. Dat scheelt me namelijk weer een actiepunt op mijn to do lijstje over 14 jaar wanneer ik 50 ben!

Görüşmek üzere!
Liefs, Kristien
—————————————————————————————–
Afgerond op mijn to do lijstje
nr 7 naar een opera gaan kijken
nr 16 benen professioneel laten harsen
nr 19 leren slowen
nr 22 blog schrijven
nr 28 een willekeurige, door vrienden uitgestippelde route lopen door Parijs
nr 29 gebakje Église eten bij Ladurée
nr 31 verschillende woorden Turks leren
nr 40 geld vragen voor mijn verjaardag en het geld schenken aan een goed doel